Wiosną 2026 byłam na spotkaniu, na którym pojawiła się jedna z naszych miejskich włodarek.
Poruszyłam bardzo delikatnie sprawę opublikowanego w internecie oficjalnego kierunku rozwoju naszej dzielnicy, polegającym na uzupełnianiu istniejącej zabudowy
Co jakiś czas nawet od strony władz Miasta lamentuje się nad betonozą u nas, że współczynniki zieleni sa marne, nawet przebąkuje się coś na temat nie/przejmowania wód opadowych przez grunt pokryty zielenią lub asfaltem czy betonem. A z drugiej strony Miasto wydaje kolejne pozwolenia na zabudowę kolejnych terenów zielonych, a na otarcie łez daje nam się szansę uczestnictwa w warsztatach planistycznych, gdzie możemy ćwiczyć decyzję gdzie umieścić ławkę wzdłuż chodnika.
Z pozytywów dowiedziałam się przy okazji, że nie tylko Rada Dzielnicy, ale też i Domy Sąsiedzkie będą otrzymywały informacje o planach inwestycyjnych na terenach dzielnic. No, zobaczymy…
Ale przede wszystkim w odpowiedzi dowiedziałam się, że interes dzielnicy bywa sprzeczny z interesem miasta. Interesem miasta jest skupienie mieszkańców jak najbliżej centrum, a nasza dzielnica teraz jest bliżej centrum, w przeciwieństwie do sytuacji w latach 1980-tych.
Hmm…
Nie są tu istotne nazwiska, bo one się zmienią, ważny jest niezmienny od wielu lat mechanizm myślenia, który dobrze tłumaczy przebieg „konsultacji” na temat kolejnych inwestycji w naszym mieście.
Najpierw ustala się cel inwestycyjny, potem ustala się przeszkody, które się albo usuwa jak na przykład zieleń, albo omija, jak na przykład grupy mieszkańców, którym nie podoba się ten pomysł. Najczęstszym przejawem „konsultacji” jest informacja o podjętej już ostatecznej decyzji, nawet, jeśli jest głupia i kosztowna.
Mieszkam tu od roku 1980 i nie przypominam sobie, by ktoś robił solidne konsultacje i rozważał alternatywne warianty potrzeb transportowych mieszkańców. Typowym przykładem jest sprawa tramwaju z południowych dzielnic Gdańska do Wrzeszcza. Więcej o tramwaju jest tutaj.
Basia