nauczycielka języka polskiego, dziennikarka i autorka filmów dokumentalnych.
Absolwentka filologii polskiej z kulturoznawstwem na Uniwersytecie Szczecińskim oraz realizacji programów dziennikarskich w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej
w Łodzi. Obecnie studiuje na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie kształci się w zakresie nauczania języka polskiego jako obcego i drugiego.
Jest autorką filmów dokumentalnych, m.in. „Czarownice z Pomorza” (2017),
„Przesiedleńcy” (2015) i „Piękne życie” (2013), zrealizowanych dzięki Stypendium Marszałka Województwa Pomorskiego dla twórców kultury.
Współreżyserowała film „Była w moim życiu Solidarność”, a także współtworzyła dokument „Sarmacja jest w nas… Pawła Huelle podróż do Lublina”, przygotowany dla TVP Gdańsk i TVP Kultura. W 2020 roku stworzyła teledysk do utworu „Modlitwa wędrownego grajka”, z muzyką Krzysztofa Antkowiaka i słowami Jana Kasprowicza. W 2025 roku otrzymała stypendium artystyczne Starosty Słupskiego.
Publikowała wywiady i reportaże m.in. na łamach „Gazety Wyborczej”, „Gazety Kaszubskiej”
oraz miesięcznika „Lampa”.
Poezję pisze od jedenastego roku życia. Należy do Gdańskiego Klubu Poetów, na którego forum
po raz pierwszy przedstawiła swoje wiersze. Dołączenie do Klubu stało się ważnym momentem na jej drodze twórczej i początkiem szerszego dzielenia się poezją z odbiorcami. W 2026 roku zajęła III miejsce w IX Metropolitalnym Konkursie Poetyckim im. Aleksandra Klimiuka.
Do odwołania
Oszukano nas
w białych biurach,
open space’ach.
kalendarzach Google’a –
bez śladu przemocy.
Wolność –
struktura obowiązku,
mówili.
Rozpięte między ciałem
a harmonogramem,
w procesie aktualizacji,
w statusie do odwołania –
żyjemy jako wersje robocze
projektu do korekty.
W chmurze danych
szukamy kołysanek
i pacierzy
– nazwano to wyborem.
Oszukano nas.
Najlepsze pantofle
Niebo było za wysoko,
żeby je oglądać z kolan –
znała tylko skrawki ziemi
między bruzdami pługa.
Rosły przy niej dzieci
w izbie czarnej od sadzy –
jedno pod sercem,
drugie w chuście na piersi,
trzecie przy nodze.
Czwarte zostało pod brzozą,
niedonoszone.
Przez całe życie zgięta
jak kłos pod deszczem,
mieszała w korycie śrutę
z parującymi kartoflami,
ubijała masło,
aż dzień zgęstniał
w dłoniach.
Klękała przed księdzem,
dygała przed panią z dworu,
pochylała głowę
przed dziedzicem,
schodziła z drogi
jego koniom.
Tylko śmierć
nie kazała jej już
schylać karku –
położyła na wznak
na wygodnej poduszce,
włożyła najlepsze pantofle,
przypięła imię
do tabliczki.
Modlitwa grzesznika
Nie umiem pacierzy,
gubię się w dogmatach,
do kościoła mam dalej
niż do lasu.
Sumienie ostrzy mi kosę,
brzeziny szumią
gorzkie żale.
Wracam znów do Ciebie
z grzechami ciężkimi
jak mokra glina.
Czytam Ewangelię
z lotu ptaków,
modlę się
odciskami dłoni.
Przyjmij, Boże,
moje niewypowiedziane –
zostawiłam je
we mgłach
nad rozlewiskiem,
w cieniu starych jabłoni,
w ciszy
po odlocie żurawi.
Cztery nieheblowane deski
Cztery nieheblowane deski –
tak bardzo na nie zasłużyłeś,
rozdając swoją wątrobę,
śledzionę i płuca
w bezpiecznym półuśmiechu,
w postawie godnej uznania.
Cztery nieheblowane deski –
jak rama obrazu
z tobą i bez ciebie,
w wielkiej tajemnicy
obracania się w proch
i powstawania z martwych.
Domkną twój świat
cztery nieheblowane deski:
niedokończone listy,
niezapłacony rachunek za gaz,
dwa zdania za dużo
i jedno kocham za mało.
Przed imieniem
Czy to wiatr,
a może twoje dłonie
zanurzyły palce
w moich włosach?
Rozrzucone po ramionach
falowały jak trawy połoniny.
Między nimi borówki,
krwawnik,
wierzbówka różowa
od sierpniowego słońca.
Czy to ty
całowałeś mój kark?
A może mgła
osiadła na grani,
miękka jak twoje usta?
Mówiłeś do mnie?
A może góry
przemówiły twoim głosem,
tak nagim jak skała,
zanim nadano jej imię?
Kamień po kamieniu
wychodziliśmy z cienia
w kluczu tajemnicy nieba.
W źrenicach stygnął dzień.
Złoto nawłoci
spływało po warkoczach połoniny.
Schodziliśmy z wysokości
ostrożnie,
tak jak schodzi się
z własnych marzeń.
Światło zardzewiało
na zboczach.
Śmierci w oczy
Płyniesz we mnie
jak rzeka.
Jej koryto –
twoje ramiona,
szerokie, odwieczne,
strzegą granic świętości
naszego domu.
Tysiącami skowronków
śpiewasz we mnie
o złocistych polach,
do których tęsknię
jak do matki,
gdy jej włosy pachniały latem
i słomianymi kapeluszami.
Jak jądro ziemi
pulsujesz we mnie,
odmierzając nieutulony smutek
od żaru miłości,
dla której mogłabym
umrzeć
i żyć jednocześnie.
A gdy we mnie zasypiasz,
kładziesz swój miękki oddech
na nagich piersiach
– wymykam się na palcach
z twych objęć,
by dumnie spojrzeć
śmierci w oczy.
W kamienicach pustych miast
Lubię słuchać
melodii twych kroków
w kamienicach
pustych miast.
Na zakrętach nocy
przyglądać się tobie,
gdy w światłach neonów
dopalasz papierosa.
Lubię urządzać się z tobą
w miejscach niczyich,
z dwóch prostych westchnień
budować metrum symfonii.
Na balustradzie uniwersum
milczeć z tobą wymownie
o świecie ciasnym
jak futerał po skrzypcach.
Lubię przedłużać z tobą
ciemność, rozniecać ogień,
by uświęcić
noc.